حرمت نگه دار.

که این اشکها خونبهای عمر رفته من است؛

سرگذشت کسی که هیچ کس نبود. و همیشه گریه میکرد.

بی مجال اندیشه به بغضهای خود.

تا کی مرا گریه کند و تا کِی!؟

و به کدام مرام بمیرد!؟

آری گلم! دلم!

ورق بزن مرا. و به آفتاب فردا بیندیش که برای تو طلوع میکند.

با سلام و عطر آویشن! ...

شب و روزت همه بیدار که آید شاید!

کور شد دیده بر این کوره ره شایدها..

شاید ای دل که مسیحا نفست آمد و رفت!؟

باختی هستی خود بر سر میعادها!..

تو هم با ما نبودی! ...

اِنَّ اللهَ عزیزٌ ذوُانتقام  ٍ

یادت هست؟

انگار صدایش در هیاهوی نسیمی که روحم را می نواخت می پیچید و می پیچید.

خواستم که آرامم کند.

انگشتش را بر اشکهایم کشید. و گونه هایم از عطر خدا تَر شد!

چه خدای خوبی!

حالا دیگه هستش!

خوب شد؟

راحت شدی دیگه؟

عدله؟  (بازم)

دیگه که گیر نمیدی. ها؟