هر روز تو آفتاب پاییز، یا زیر سایه دیوار خونه، تو گرمای بعد از ظهر تابستون، روی ویلچر کهنه اش، جلوی در خونه می نشست و آدمها رو تماشا میکرد.

ساکت بود.

با هیچکی حرف نمیزد. و فقط تماشا میکرد. انگار منتظر بود.

هر روز عصر از کنارش رد میشدم و واسه شفا گرفتنش دعا میکردم.

امروز ظهر از سرویس پیاده شدم.

کوچه شلوغ بود.

صدای قرآن میومد.

یه پارچه مشکی از اون دورا به چشمم خورد.

جلوتر که رفتم دیدم عکس پیرمرد بیچاره روی پرده بود.

اشکم آروم آروم صورتمو گرم کرد.

انگار انتظارش تموم شده بود.

خانمها هفتاد مَکر دارن!

و مکر هفتادم اونها گریه ست!

و اماااااااااااااا ....

گاهی مکر هفتاد و دوم

               هفتاد و سوم

               هفتاد و چهارم

                         ...

          و هفتاد و n اُم هم داریم.

برای آقایون حتما تجربه اش پیش اومده. برای خانمها هم که دیگه ه ه  ...

این جمله آخرو ریز نوشتم که به قتل نرسم!

همره گریه های شبانه

ای علاج دل، ای داروی درد

با من سوخته در چه کاری؟

امروز سالروز  ۱۰۹مین  تولد علی اسفندیاری، نیمای یوشیجه.

مردی با سپیدیهای مو، و صورتی که نقش نیلوفرهای پای سرو کوهی و خدنگ فسانه روشه.

۲۱ آبان ۱۲۷۶

تا

۱۳ دی ۱۳۳۸

آی آدمها

که بر ساحل نشسته شاد و خندانید ...

Love takes time, its hard to find - Thats true

Not a game you play - a night or Two

Lets make it real tonight

We ll  be dancin to the pale Moonlight

Your dreams are real today

And

Now you gonna stay